Op 21 oktober 2025 heeft De Letselschade Raad (DLR) bekendgemaakt dat de vernieuwde IWMD-vraagstelling 2025 is afgerond. Deze vraagstelling – die per 1 november 2025 binnen rechte zou moeten worden gebruitk – speelt een centrale rol bij medische deskundigenonderzoeken in letselschadezaken.

Maar kort na publicatie kwam de ASP (Vereniging van Advocaten voor Slachtoffers van Personenschade) met serieuze kritiek. In dit artikel lees je:

• Wat de IWMD-vraagstelling precies is

• Wat er verandert in de versie van 2025

• Waarom de ASP adviseert om voorlopig de oude IWMD-versie te blijven gebruiken

• Wat dit betekent voor jou als slachtoffer

De IWMD-vraagstelling is een vaste lijst met vragen die een onafhankelijk arts moet beantwoorden bij een medisch deskundigenonderzoek na een ongeval. Dit gebeurt wanneer er discussie of onduidelijkheid bestaat over de medische gevolgen van het opgelopen letsel, bijvoorbeeld over:

• de mate van blijvende invaliditeit,

• het verband tussen het ongeval en de klachten (causaliteit),

• of de beperkingen blijvend of tijdelijk zijn.

Een objectieve beantwoording van de IWMD-vragen helpt om de schadevergoeding (inclusief eventuele toekomstschade) uiteindelijk zorgvuldig te kunnen berekenen.

De nieuwe IWMD-vraagstelling 2025 is het resultaat van een herzieningsproces van zes jaar. Een kleine werkgroep van De Letselschade Raad heeft de oude versie geëvalueerd, reacties uit de hele letselschadebranche verzameld en de vraagstelling aangepast aan nieuwe inzichten.

Met de nieuwe vraagstelling wordt onder meer geprobeerd het volgende te bereiken:

• Meer focus op samenwerking tussen artsen en juristen
• Een vernieuwde structuur rond medische causaliteit

Uit de eerste vergelijking blijkt dat vraag 1b in de nieuwe vraagstelling minder leesbaar is geworden en bovendien een duidelijke koerswijziging laat zien. In de oude IWMD-vraagstelling werd de deskundige gevraagd om de gezondheidstoestand van de onderzochte te beschrijven in de situatie mét ongeval, en daarnaast hoe die situatie er waarschijnlijk zonder ongeval had uitgezien. Omdat er een belangrijk onderscheid bestaat tussen medisch en juridisch causaal verband, werd de deskundige niet gevraagd om dat verband te beoordelen.

In de oude vraag 1b moest de deskundige enkel beschrijven welke medische behandeling heeft plaatsgevonden en wat het resultaat daarvan was. De nieuwe formulering luidt: “Wat is de medische behandeling geweest van de klachten en/of ervaren verschijnselen in gevolg op het ongeval en wat was het resultaat daarvan?” Daarmee wordt nu wél een causale koppeling gemaakt, terwijl die in de oude versie bewust werd vermeden.

Daarnaast zijn bij vraag 1c de woorden ‘lichamelijk en eventueel hulponderzoek’ verplaatst naar een voetnoot. Het is onduidelijk waarom dit is gedaan, want het maakt de vraagstelling minder consistent: in vraag 1d worden ‘onderzoek en eventueel hulponderzoek’ namelijk wél expliciet genoemd. Bovendien ontbreekt een essentiële passage uit de oude vraagstelling, namelijk dat wanneer de expert aanvullend hulponderzoek laat verrichten (bijvoorbeeld radiologisch of neuropsychologisch), de verslaglegging daarvan aan het rapport moet worden toegevoegd. Die instructie is ook niet meer terug te vinden in de nieuwste NVMSR-richtlijn.

De Vereniging van Advocaten voor Slachtoffers van Personenschade (ASP) acht deze wijzigingen vooralsnog onvoldoende zorgvuldig en niet in het belang van slachtoffers van personenschade.

De wijzigingen in vraag 2 zijn volgens de ASP nóg zorgwekkender. In de oude vraagstelling werd in vraag 2a uitsluitend gevraagd naar klachten en afwijkingen binnen het vakgebied van de deskundige die al vóór het ongeval bestonden én die de onderzochte nu nog steeds heeft. De nieuwe versie gaat echter veel verder: er wordt nu ook gevraagd naar klachten en afwijkingen die vóór het ongeval aanwezig waren, maar waarvan de onderzochte na het ongeval geen last meer heeft.

De nieuwe vraag luidt:
“Bestonden voor het ongeval bij betrokkene reeds klachten en/of afwijkingen op uw vakgebied? Zo ja, zijn die klachten er nog steeds? Bestaan er andere klachten en/of afwijkingen die wel relevant zijn voor uw vakgebied? Kunt u hierbij onderscheid maken tussen de gegevens bij anamnese verkregen en informatie op basis van de medische broninformatie verkregen?”

Dit betekent een aanzienlijke uitbreiding van het onderzoek naar pre-existentie en predispositie. Diezelfde verbreding zien we terug in vraag 2c: ook daar wordt de deskundige gevraagd om alle aanwijzingen voor pre-existente factoren te benoemen. Het bestaan van slechts ‘aanwijzingen’ is al voldoende om dit te moeten rapporteren. Bovendien moet de deskundige nu ook de algemene gezondheidstoestand van de betrokkene meewegen.

Volgens de ASP strookt dit niet met het juridisch kader, waarin proportionaliteit van de op te vragen en te beoordelen informatie verplicht is. Daardoor lijken de belangen van slachtoffers van personenschade in deze herziening onvoldoende te zijn meegenomen.

Tijdens de algemene ledenvergadering van de Vereniging ASP op 18 november 2025 is het advies gegeven aan de leden om vooralsnog in lopende zaken de ‘oude’ IWMD-vraagstelling te blijven gebruiken, in plaats van de nieuwe vraagstelling.

Heb jij een ongeval gehad en discussie met de verzekeraar over jouw klachten of beperkingen? Neem dan contact op met Boeij Letselschade Advocatuur. Wij zorgen ervoor dat jouw zaak volgens de juiste IWMD-normen wordt beoordeeld, zodat je krijgt waar je recht op hebt.

Heb je een vraag over de toepassing van de IWMD-vraagstelling in jouw zaak? Beschrijf jouw vraag dan in ons contactformulier.